نسیم نفس خداست...

بارش زیادی سنگین بود و سربالایی زیادی سخت . دانه گندم روی شانه های نازکش سنگینی می کرد، نفس نفس می زد. اما کسی صدای نفس هایش را نمی شنید، کسی او را نمی دید.

دانه روی شانه های کوچکش سر خورد و افتاد .

خدا دانه گندم را فوت کرد. مورچه می دانست که نسیم نفس خداست. مورچه دوباره دانه را بر دوشش گذاشت و به خدا گفت:

گاهی یادم می رود که هستی،کاشکی بیشتر می وزیدی.

خدا گفت: همیشه می وزم نکند دیگر گمم کرده ای!

مورچه گفت: این منم که گم می شوم.بس که کوچکم.بس که خرد.

نقطه ای که بود و نبودش را کسی نمی فهمد.

خدا گفت:اما نقطه سرآغاز هر خطی ست.

مورچه زیر دانه گندمش گم شد و گفت:من اما سر آغاز هیچم، ریز و ندیدنی من به هیچ چشمی نخواهم آمد.

خدا گفت:چشمی که سزاوار دیدن است می بیند.چشم های من همیشه بیناست.

مورچه این را می دانست اما شوق کفت و گو داشت.

شوق ادامه گفتن.

پس دوباره گفت: و زمینت بزرگ است و من ناچیزترینم، نبودنم را غمی نیست .

خدا گفت: اما اگر تو نباشی، پس چه کسی دانه گندم را بر دوش بکشد و راه رقصیدن نسیم را در دل خاک باز کند؟ تو هستی و سهمی از بودن برای توست و در نبودنت کار این کارخانه ناتمام است.

مورچه خندید و دانه گندم دوباره از دوشش افتاد. خدا دانه را به سمتش هل داد.

هیچ کس اما نمی دانست که گوشه ای از خاک مورچه ای با خدا گرم  گفت و گوست .

سیاه کوچکم! بخوان...

کلاغ لکه ننگی بود بر دامن آسمان و وصله ناجور بر لباس هستی و صدای ناهموار و ناموزونش خراشی بود بر صورت احساس . با صدایش نه گلی می شکفت و نه لبخندی بر لبی می نشست.

کلاغ خودش را دوست نداشت و بودنش را، کلاغ از کائنات گله داشت.

کلاغ فکر می کرد در دایره قسمت نازیبایی تنها سهم اوست و نظام احسن عبارتی است که هرگز او را شامل نمی شود .

کلاغ غمگینانه گفت: کاش خداوند این لکه سیاه را از هستی می زدود و بالهایش را بست تا دیگر آواز نخواند.

خدا گفت : صدایت ترنمی است که هر گوشی آن را بلد نیست . فرشته ها با صدای تو به وجد می آیند . سیاه کوچکم! بخوان! فرشته ها منتظرند.

وکلاغ هیچ نگفت.

خدا گفت: سیاه ، چونان مرکب که زیبایی را از آن می نویسند و تو این چنینی . زیبایی ات را بنویس و اگر تو نباشی، جهان من چیزی کم دارد ، خودت را از آسمانم دریغ نکن .

و کلاغ باز خاموش بود.

خدا گفت : بخوان ، برای من بخوان ، این منم که دوستت دارم ؛ سیاهی ات را  و خواندنت را .

و کلاغ خواند . این بار اما عاشقانه ترین آوازش را .

خدا گوش داد و لذت برد و جهان زیبا شد .

امتحان

پادشاهي سالخورده  كه دو پسرش  را در جنگ  با دشمن  از دست داده بود  تصميم گرفت براي خود جانشيني انتخاب كند تمام جوانان شهر را جمع كرد و به هر كدام دانه گياهي داد و از آنها خواست  دانه را در يك گلدان  بكارند  و گيا رشد كرده و در روز معيني نزد او بياورند . آن جوان  بود و تصميم داشت تمام تلاش خود را براي پادشاه شدن  بكار گيرد  بنابراين با تمام جديت  تلاش كرد تا دانه را پرورش دهد  ولي موفق نشد . به اين فكر افتاد تا دانه راد ر اب و هواي بهتري پرورش دهد   به همين  دليل به كوهستان رفت و خاك آنجا هم را آزمايش كرد  ولي موفق نشد پينك همان جوان با كشاورزان آن منطقه و دهكده هاي اطراف شهر  مشورت كرد  ولي همه اين كارها  بيفايده بود  و نتوانست گياه را پرورش دهد  روز موعد فرا رسيد  همه جوانها در قصر پادشاه جمع شده  و گياه  كوچك خودشان را  در گلدان براي پادشاه  آورده بودند . پادشا  به همه گلدانها نگاه ميكرد  وقتي نوبت به پينك رسيد  از او پرسيد پس گياه تو كو؟؟؟؟؟پينك ماجرا را براي پادشا تعريف كرد اين هنگام پادشا ه دست پينك  را بالا برد  و او را جانشين خود اعلام كرد همه جوانان اعتراض كردند پادشاه روي تخت نشست و گفت : اين جوان درستكار ترين  جوان شهر است  من قبلا دانه ها را در اب جوشانده بودم  و بنابراين  نمي بايست  هيچ يك دانه اي  رشد كند  شاه  ادامه داد  مردم به پادشاهي نياز  دارند  كه با آنها صادق باشد  پادشاهي كه براي رسيدن  به قدرت و حفظ  ان به هر كار خلافي  دست بزند.

دو دوستـــــــــــــــ

دو دوستـــــــــ در بيابان همسفــر بودند  در طول راه بــا هم دعــوا كردند  يكي به ديگري سيلي زد   دوستي كه به شدتـــ صورتش درد گرفـــته بود  بدون هيچ  حرفي  روي شن نوشت  امروز  بهـــــترين دوستم مرا سيلي زد    راهشان  را ادامـــه دادند  تا به چشمه ايي رسيدند و تصميم گرفتند حــــمام كنند  دوست سيلي خورده  به حــــال غرق شدن افتاد  اما دوستش او را نجاتـــــــــ داد   او بروي سنگ نوشت  امروز بهتريـــن دوستم  زندگيـــم را نجاتـــــــــ داد   دوستي كه او  را سيلي زده بود و نجاتش داده بود پـــرسيد  چرا وقتي سيلي زدم  روي شن نوشتي و حالا بـــر روي سنـــگ نوشتي    ؟؟؟؟ دوستش  پاسخ داد :  وقتي دوستي تو را ناراحت ميكنــــد  بايد آن را  بر روي شن نوشت  تا بادهاي  بخشش آن را پاك كـــند  ولي وقتاي  به تو خوبي كند  با يد آن را  روي سنگـــ  حكـــ كني  تا هيچ  بادي آن را پاكــــ نكند

عــــــــــــــــــــشق

زني از خانه بيرون آمد و سه پيرمرد را با چهره های زیبا جلوي در ديد.
به آنها گفت: « من شما را نمي شناسم ولي فکر مي کنم گرسنه باشيد، بفرمائيد داخل تا چيزي براي خوردن به شما بدهم.»
آنها پرسيدند:« آيا شوهرتان خانه است؟»
زن گفت: « نه، او به دنبال کاري بيرون از خانه رفته.»
آنها گفتند: « پس ما نمي توانيم وارد شويم منتظر می مانیم.»
عصر وقتي شوهر به خانه برگشت، زن ماجرا را براي او تعريف کرد.
شوهرش به او گفت: « برو به آنها بگو شوهرم آمده، بفرمائيد داخل.»
زن بيرون رفت و آنها را به خانه دعوت کرد. آنها گفتند: « ما با هم داخل خانه نمي شويم.»
زن با تعجب پرسيد: « چرا!؟» يکي از پيرمردها به ديگري اشاره کرد و گفت:« نام او ثروت است.» و به پيرمرد ديگر اشاره کرد و گفت:« نام او موفقيت است. و نام من عشق است، حالا انتخاب کنيد که کدام يک از ما وارد خانه شما شويم.»
زن پيش شوهرش برگشت و ماجرا را تعريف کرد. شوهـر گفت:« چه خوب، ثـروت را دعوت کنيم تا خانه مان پر از ثروت شود! » ولي همسرش مخالفت کرد و گفت:« چرا موفقيت را دعوت نکنيم؟»
فرزند خانه که سخنان آنها را مي شنيد، پيشنهاد کرد:« بگذاريد عشق را دعوت کنيم تا خانه پر از عشق و محبت شود.»
مرد و زن هر دو موافقت کردند. زن بيرون رفت و گفت:« کدام يک از شما عشق است؟ او مهمان ماست.»
عشق بلند شد و ثروت و موفقيت هم بلند شدند و دنبال او راه افتادند. زن با تعجب پرسيد:« شما ديگر چرا مي آييد؟»
پيرمردها با هم گفتند:« اگر شما ثروت يا موفقيت را دعوت مي کرديد، بقيه نمي آمدند ولي هرجا که عشق است ثروت و موفقيت هم هست! »

آری... با عشق هر آنچه که می خواهید می توانید به دست آوردید

بنام حضرت عشق

زيباترين قلب

روزي مرد جواني وسط شهري ايستاده بود و ادعا مي كرد كه زيبا ترين قلب

را درتمام آن منطقه دارد . جمعيت زياد جمع شدند . قلب او كاملاً سالم بود و

هيچ خدشه‌اي بر آن وارد نشده بود و همه تصديق كردند كه قلب او به راستي

زيباترين قلبي است كه تاكنون ديده‌اند.

مرد جوان با كمال افتخار با صدايي بلند به تعريف قلب خود پرداخت .

ناگهان پير مردي جلوي جمعيت آمد و گفت كه قلب تو به زيبايي قلب من نيست .

مرد جوان و ديگران با تعجب به قلب پير مرد نگاه كردند قلب او با

قدرت تمام مي‌تپيد اما پر از زخم بود.  قسمت‌هايي از قلب او

برداشته شده و تكه‌هايي جايگزين آن شده بود و آنها به راستي

جاهاي خالي را به خوبي پر نكرده بودند براي همين  گوشه‌هايي

دندانه دندانه درآن ديده مي‌شد.

در بعضي نقاط شيارهاي عميقي وجود داشت كه هيچ تكه‌اي آن را

پرنكرده بود، مردم كه به قلب پير مرد خيره شده بودند با خود مي‌گفتند

كه چطور او ادعا مي‌كند كه زيباترين قلب را دارد؟

مرد جوان به پير مرد اشاره كرد و گفت تو حتماً شوخي مي‌كني؛

قلب خود را با قلب من مقايسه كن ؛ قلب تو فقط مشتي از زخم و بريدگي و خراش

است .

پير مرد گفت : درست است . قلب تو سالم به نظر مي‌رسد اما من

هرگز قلب خود را با قلب تو عوض نمي‌كنم. هر زخمي نشانگر

انساني است كه من عشقم را به او داده‌ام،  من بخشي از قلبم

را جدا كرده‌ام و به او بخشيده‌ام. گاهي او هم بخشي از قلب

خود را به من داده است كه به جاي آن تكه‌ي بخشيده شده قرار داده‌ام؛

اما چون اين دو عين هم نبوده‌اند گوشه‌هايي دندانه دندانه در قلبم وجود دارد

كه برايم عزيزند؛ چرا كه ياد‌آور عشق ميان دو انسان هستند.

بعضي وقتها  بخشي از قلبم را به كساني بخشيده‌ام اما آنها چيزي

از قلبشان را به من نداده‌اند، اينها همين شيارهاي عميق هستند .

گرچه دردآور هستند اما ياد‌آور عشقي هستند كه داشته‌ام .

اميدوارم كه آنها هم روزي بازگردند و اين شيارهاي عميق را با قطعه‌اي

كه من در انتظارش بوده‌ام پركنند، پس حالا مي‌بيني كه زيبايي واقعي چيست ؟

مرد جوان بي هيچ سخني ايستاد، در حالي كه اشك از گونه‌هايش سرازير

مي‌شد به سمت پير مرد رفت از قلب جوان و سالم خود قطعه‌اي

بيرون آورد و با دستهاي لرزان به پير مرد تقديم كرد پير مرد آن را گرفت و

در گوشه‌اي از قلبش جاي داد و بخشي از قلب پير و زخمي خود را به

جاي قلب مرد جوان گذاشت .

مرد جوان به قلبش نگاه كرد؛ ديگر سالم نبود،  اما از هميشه زيباتر بود

زيرا كه عشق از قلب پير مرد به قلب او نفوذ كرده بود .

نمي دونم چراوقتی باتوام دل بهونه نداره گریه کنه
هروقتی اسمت به زبون میادازتوسینه دل میخواد ناله کنه
دل از قفس پریده جزسیاهی رنگی ندیده
همه حرفاش توهستی دل از هرجابریده
حالا دستام بی توسرد بس که بی تو گریه کردم
گونه هام خیس ازاشکام بس که بی تو تک وتنهام

پيــــــــــشا پيش  عيـــــــــد بزرگ قربــــــــــــــــــان  رو به شما عزيزان تبـــــــــــريك ميگم

خــــــــــــــدايا سپاس

تـــــــــــــــــارا گلي

عشقت نه سر سريست كه از سر به در شود

                                مهرتـــــــ نه عارضي ست كه جاي دگر شود

عشق تو در وجودم  و مهر تو  در دلم

                                 با شير اندرون شد  و با جان  به در شود

 دوستـــت دارم

فكر نميكنم حتي باور كرده باشي

كه من تنها به خاطر تو از عشق خويش گذشتــم

من تو را بدست آوردم نه آسان

ولي با خواسته خود چشم بر عشق پوشيدم

ميدانم..... و حـــق داري كه بــــــاور نكني

ولي من به دليل  عشق  از دليل و از عشق  گذشتـــــــــــم

 منــوببخش

اگه تو رو دوست دارم خيلي زياد منو ببخش

اگه تويي اون كه فقط دلم ميخواد منو ببخش

منو ببخش اگه شبا ستاره ها رو ميشمرم

منو ببخش اگه بهت خيلي ميگم : دوست دارم

منو ببخش اگه برات سبد سبد گل ميچينم

منو ببخش اگه شبا فقط تو رو خواب ميبينم

منو ببخش اگه واسه چشماي تو خيلي كمم ، تو يه فرشته اي و من اگه فقط يه آدمم

منو ببخش اگه برات ميميرم و زنده ميشم ، اگه با ديوونگي هام پيش تو شرمنده ميشم

منو ببخش اگه همش مي سپرمت دست خدا ، اگه پيش غريبه ها به جاي تو ميگم : شما

منو ببخش من نميخوام تو رو به ماه نشون بدم نشونيتو نه به شب و نه دست آسمون بدم

منو ببخش اگه ميخوام تو رو فقط واسه خودم ، ببخش اگه كمم ولي زيادي عاشقت شدم . .

براي تــــــو 

برای تو مینویسم از عمق احساسم

مینویسم تا شاید بدانی که طپش قلبم در سینه به خاطر توست

برای تو مینویسم

که بدانی تو بودی آن یگانه عشقی که در لا به لای خرابه های قلبم لانه

گزید  وازآنها گلستانی جاودانه ساخت

برای تو مینویسم تا بدانی دوری ات برای من

مثل دوری ماهی از آب است و دوری کبوتر از آسمان

برای تو مینویسم

اینک از عمق وجودم با فریادی خاموش که در لابه لای هیاهوی

عشقت گم شده است

برای تو مینویسم اینک تا بدانی

از عمق وجودم دوستت دارم . . .

می مــــــــــــــونم هميشـــــه چشــــم به راهــــــــــــــت

خــــــــدايا سپــــاس

 تــــــــــــــــــارا گلي