چشمک بزن چراغ ِ خیابان ِ عاشقی !

در بهت ِ چشم ِمرغ ِغزلخوان ِ عاشقی

شاید بهار هم ، شبی از دوردست ِخویش

تن در دهد به سوز ِ زمستان ِ عاشقی

قدری بخند در شب دلگیر ِ چشم من

برقی بزن ستاره ی خندان عاشقی !

عیسی بیا که وقت دمیدن رسیده است

بر پیکر ِ الهه ی بی جان عاشقی

صبر کن گوئیا امشب باران می بارد

صبر کن خیس می شوی اگر کنار من نایستی اینجا که من ایستاده ام بارانش تند است و نمناک

تو انگار زبان مرا نمی فهمی به من بگو به چه زبانی سخن بگویمت که بشنوی مرا و به کدام لهجه صدایت کنم که پاسخم دهی؟

خنده ام میگیرد از این همه انطباق دو دست میان هم...

نه اصلا همانجایی که هستی بایست همانجا پر از بهار است نزدیکتر که بیایی تلاطمی از امواج دریا از راه میرسد و تو قایقی برای آرامش نخواهی یافت.

صبر کن اینجا ترانه هایشان به زبان محلی است و آدمی را به یاد غربت عشق می اندازد و می گریاند.

تصمیم گرفتم بخوانم سرود رفتن تورا و ....

شبیه قویی شده ام که همیشه بودم و چشمانم به گودی عشق فرو نشست چه شده است مرا که طپش دستانم شعر تلالو مستی را آواز می خواند..